Πέμπτη 13 Ιουλίου 2023
Ταξίδι στον χρόνο (Κυανή Ακτή-Έλος Λακωνίας)
Υπάρχει ένα δέντρο πανέμορφο, υπέροχο, μοναδικό. Οι ρίζες του ''ταξίδεψαν'' σπάζοντας το φράγμα του χρόνου και της απόστασης. Για μια στιγμή... Έπειτα βρήκαν τον δρόμο της επιστροφής.
Πέμπτη 4 Αυγούστου 2022
Ο Τελευταίος δράκος του Ήλιου (Δεκέμβριος 2012 Κυανή Ακτή - Έλος Λακωνίας)
Κρατώντας ακόμη το πελώριο τόξο στα χέρια άρχισε να πλησιάζει διστακτικά. Ο Δράκος λαβωμένος
βαριά προσπαθούσε να βγάλει τις τελευταίες του πνοές. Το κύμα τον έλουζε και εκείνος βούλιαζε στα σωθικά της άμμου. Ο άνθρωπος έφτασε αποφασισμένος πια, δίπλα του, επάνω του, και με μιας έχωσε το βέλος του βαθιά στην καρδιά. Μια τελευταία πνοή πρόλαβε και ξέφυγε ψηλά. Τα φλογερά μάτια του μεμιάς έχασαν την λάμψη και πήραν μια πέτρινη όψη. Η τελευταία εικόνα που είδαν ήταν εκείνης της καυτής φωτεινής ''μπάλας'' στο βάθος, έβλεπε το σπίτι του να σβήνει σιγά σιγά πίσω από λίγα εναπομείναντα σύννεφα και μαζί έσβηνε και η ζωή που του είχε απομείνει.
Η θάλασσα έμεινε βουβή. Το μόνο που έσπαγε την σιωπή εκείνη ήταν οι ιαχές του ανθρώπου.
Ενός ανθρώπου αδηφάγου που ονειρεύτηκε και κατάφερε να επικρατήσει ακόμη και στα παραμύθια που κατασκεύασε ο ίδιος.
Όμως δεν είναι όλων τα όνειρα το ίδιο. Θα έρθει κάποια στιγμή που εκείνα τα μάτια θα ανάψουν ξανά, και θα μπορούν να δουν εκείνη την πύρινη φωτεινή μπάλα να ανατέλλει.
Θα υπάρξουν ''παραμύθια'' με Δράκους που δεν θα χάνονται, δεν θα σβήνουν.
Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2020
Η Θάλασσα των ονείρων
Τρίτη 16 Ιουνίου 2020
3 Νεκρές χελώνες τον τελευταίο 1,5 μήνα στις εκβολές του Ευρώτα

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2020
Το ''σιδερένιο τέρας'' και τα ανυπότακτα λευκά κούτσουρα
Με χιούμορ ίσως ... Μπα δεν μπορώ..
Οπότε σκέφτηκα να μπω απευθείας στο ψητό.. Ρε παλικάρια εκεί του Δήμου έχω μια απορία(το ρε παλικάρια όχι με ειρωνική διάθεση).
Σήμερα 27-5-2020 που πήγα για μια βόλτα στην παραλία Κυανή ακτή εδώ στο Έλος Λακωνίας όπως συνηθίζω, είδα έναν εκσκαφέα του Δήμου ανάμεσα στην παραλία Έλους και Αστερίου και κάτι έκανε. Ήμουν στις εκβολές του Ευρώτα εγώ, και λέω θα πάω κοντά να δω..
Κάντε εικόνα το εξής όσοι διαβάζετε αυτήν την στιγμή. Ένα μεγάλο σκαπτικό μηχάνημα αλώνιζε όλη την αμμουδιά(μέχρι εκεί που σκάει το κύμα) από το Έλος έως το Αστέρι για να κάνει τι νομίζετε..
Για να σκάβει και να παίρνει τα καμιά 20αριά άντε 30 μισοθαμένα μεγάλα κούτσουρα τα οποία βρίσκονται εδώ και χρόνια κατά μήκος της αμμουδιάς,(και κατά την διάρκεια του χειμώνα η άγρια θάλασσα τους αλλάζει σημεία) και τα οποία έχουν πάρει ένα λευκό υπέροχο χρώμα,σμιλευμένα από την χειμωνιάτικη άγρια θάλασσα και τα οποία δίνουν μια υπέροχη ομορφιά στην παραλία.
Πάντα υπήρχαν εκεί κούτσουρα,θυμάμαι μικρός τον πατέρα μου που όταν πηγαίναμε για μπάνιο, πάντα ακουμπούσαμε σε κάποιο από αυτά.
Δεν μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό σας,για αυτό και αποφάσισα να το αναφέρω στην ιστοσελίδα μου,δεν το κάνω με κακή πρόθεση,απλά απόρησα αλλά και εκνευρίστηκα και εξηγώ παρακάτω το γιατί.. Ναι αν ήταν μπροστά και γύρω από το μαγαζί - κέντρο και εκεί που μπαίνουν οι ομπρέλες να τα μαζέψετε,εννοείτε.. Αλλά εκεί που αλωνίζατε τόσο μακριά για ποιο λόγο;
Και πάμε και στα ποιο σοβαρά..
Γνωρίζετε κύριοι ότι εδώ και 10 ημέρες περίπου έχει αρχίσει η περίοδος Ωοτοκίας της Χελώνας Καρέτα??
Δεν νομίζετε ότι ήταν μεγάλη βλακεία(άντε να το πω λάθος) να αλωνίζετε πάνω κάτω σε όλη την αμμουδιά με τον φορτωτή;
Μπορεί να διαλύσατε ήδη τα αυγά που έθαψαν κάποιες πρώτες χελώνες και που έκαναν το ταξίδι όπως κάθε χρόνο από τόσο μακριά για να έρθουν να αφήσουν τα αυγά τους.. Οι περισσότερες δε από αυτές, γεννήθηκαν σε αυτήν την παραλία,μεγάλωσαν και έρχονται ξανά και ξανά σε αυτήν..Τους ανήκει πολύ περισσότερο από ότι σε εμάς..
Νομίζω πως θα ήταν προτιμότερο να ασχοληθείτε με ποιο σοβαρά θέματα τα οποία καταστρέφουν την Κυανή Ακτή.. Και το γράφω με όλη την καλή διάθεση..Υπάρχουν στα αλήθεια πολύ σοβαρές παραβάσεις εκεί..
Όπως όλοι αυτοί που κόβουν τα δέντρα και συνεχίζουν (θα ακολουθήσουν φωτογραφίες).
Η μήπως να εμποδίζατε, βρίσκατε αυτούς που πετάνε μεγάλες ποσότητες ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΏΝ ανάμεσα στα πεύκα (θα ακολουθήσουν φωτογραφίες).
Για να μην αναφέρω όλα τα χημικά και τα απόβλητα εργοστασίων που ρίχνουν στο ποτάμι κάποιοι και όλα καταλήγουν στην θάλασσα..
Από κει και πέρα για τα άλλα σκουπίδια πίσω από την αμμουδιά και σε όλα τα χιλιόμετρα έως το βιβάρι καταλαβαίνω ότι δεν μπορείτε να κάνετε τον αστυνόμο στον κάθε ανεύθυνο που τα πετάει.. Αλλά μπορείτε να οργανώσετε έναν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ καθαρισμό και με την βοήθεια εθελοντών..
Εκατοντάδες άδεια πλαστικά μπουκάλια με υπολείμματα από δηλητήρια ψεκασμού, και ότι μπορεί να φανταστεί ο καθένας είναι σκόρπια παντού,σε πεύκα σε μιμόζες σε λεύκες,σε πικροδάφνες και γενικότερα παντού..
(Φυσικά και θα ακολουθήσουν φωτογραφίες)
Όπως θα ακολουθήσουν και φωτογραφίες από την άξια συγχαρητηρίων κίνηση που κάνατε και καθαρίσατε τον σκουπιδότοπο στις εκβολές του Ευρώτα και φυτέψατε δέντρα στο σημείο.. Δεν μπορεί κάποιος να μην επαινέση αυτό το γεγονός. Μπράβο σας !!!
Αλλά δεν μπορώ να το βγάλω απ το μυαλό μου..
Τα 20 άντε 30 κούτσουρα ήταν όλο το πρόβλημα στην Κυανή ακτή; Την προηγούμενη μέρα είχα βγάλει φωτογραφία μια φωλιά χελώνας 400 μέτρα από την παραλία αστερίου που προστατεύτηκε με καλάμια από εθελοντές του ΑΡΧΕΛΩΝ .Ο εσκαφέας έβγαλε ένα κούτσουρο με τις ρόδες στο 1 μέτρο από την φωλιά..
Τα κούτσουρα για την ιστορία δεν τα έπαιρναν τα πήγαιναν στις κορφές των αμμόλοφων η και ποιο πίσω..
Νομίζω πως κάποιοι βλέπανε πολύ Baywatch? Προσγειωθείτε δεν είμαστε σε παραλία της Καλιφόρνιας..
Βρισκόμαστε σε πολύ πολύ ανώτερο περιβάλλον,σπάνιας ομορφιάς και οικοσυστήματος,σε μα περιοχή προστατευόμενη χαρακτηρισμένη Natura 2000, και αν το είχαν βάλει στο ξεροκέφαλό τους αυτό οι κατά καιρούς ''άρχοντες'' η περιοχή θα άνθιζε από τουρισμό..Σε άλλα κράτη σε περιοχές natura οι επισκέπτες αυτού του είδους τουρισμού αφήνουν τα χρήματά τους,για κάποιες δράσεις οργανωμένες ειδικά για τους επισκέπτες,πάντα εναρμονισμένες με την φύση.
Αποτελέσματα αναζήτησης
Αποτελέσματα ιστού
Κυριακή 17 Μαΐου 2020
Μάιος 2020 στην Κυανή Ακτή

![]() |
Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2020
Παρασκευή 30 Αυγούστου 2019
Το ξεχασμένο σύννεφο πάει στον παράδεισο
Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2019
Το τελευταίο όνειρο του ξεχασμένου παιχνιδιού που μιλούσε
Κάποια μέρα σε μια ερημική υπέροχη αμμουδιά.
Σε κοίταξα και ξαφνικά άστραψαν δεκάδες εικόνες σαν φλας στο κεφάλι μου.
-Έδωσες πολύ χαρά σε εκείνα τα παιδιά ξέρεις..
--Τι με κοιτάς ανέβα να φύγουμε.
-Μα που να πάμε,δεν μπορείς πια.Και εγώ δεν είμαι πλέον παιδί.
--...Μια σιωπή...
-Γιατί σταμάτησες να μιλάς;
--Δεν έχει νόημα,αν δεν πιστεύεις.
-Νυχτώνει,πρέπει να φύγω..
--Φύγε, θα σε βρω στην σκέψη σου και στα όνειρά σου,θα ψάξω για εκείνο το χαμένο παιδί που κρύβεται μέσα σου..
Έφυγα...Καθώς απομακρυνόμουν γύρισα πίσω να δω ξανά και ξανά εκείνο το σκουπίδι της άμμου.
Όσες φορές κι αν ξαναπέρασα ποτέ ξανά δεν άκουσα κάτι από αυτό,έβλεπα απλά ένα άψυχο πλαστικό υπόλειμμα.
Λίγες μέρες αργότερα θάφτηκε κάτω απ την άμμο η χάθηκε μες την θάλασσα.
Μα να που απόψε τελικά ήρθε στην σκέψη μου..Ψάχνοντας για εκείνο το παιδί που μένει κρυμμένο..Και ονειρεύεται το αδύνατον..
Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2019
Τρίτη 1 Ιανουαρίου 2019
Στην άγνωστη αγαπημένη
2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς, σε συλλογίστηκα πάλι απόψε άγνωστη αγαπημένη.
Είναι λίγες οι μέρες που πέρασαν από εκείνο το σούρουπο του Δεκέμβρη.
Τότε ... Που σε είδα να τρέχεις σαν αερικό, σαν ξωτικό στην έρημη αμμουδιά.
Είναι πολλές οι στιγμές που νιώθω ότι ίσως ήσουν ένα αποκύημα της φαντασίας μου..
Αλλά νιώθω στο πρόσωπό μου το παγωμένο αεράκι εκείνης της νύχτας..
Έχουν ποτιστεί οι ίριδες των ματιών μου από την κίνηση του αέρινου ρούχου σου καθώς έτρεχες προς την λησμονιά..
Έχω αποτυπωμένη την φιγούρα σου στην άκρη της ξύλινης προβλήτας.. Στο τέρμα. Στο πέρασμα.
Σε είδα να αιωρείσαι ψηλά παρέα με εκείνο το θαλασσοπούλι που είχε μάτια σαν χάντρες..
Τελευταία ... είδα τα χνάρια σου στην άμμο καθώς τα έσβηνε το κύμα..
Δεν υπήρχε τίποτα πια από εσένα εκεί. Μονάχα θυμάμαι....
Θυμάμαι ότι έσκυψα και χάιδεψα με τα δάχτυλά μου τα δάκρυά σου που ακόμη δεν είχαν στεγνώσει από κάτω..
Από εκείνη την μέρα έρχομαι εκεί και σε ψάχνω,περπατώ, αναζητώντας τα σβησμένα χνάρια σου..
Μάταια..
2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς και σε αισθάνομαι δίπλα μου, σε ένα παράλληλο σύμπαν..
2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς και ακόμη σε θυμάμαι..
Ακόμη.
Φωτογραφία - κείμενο: Νίκος Ταμβακολόγος
Περιοχή: Κυανή Ακτή Έλους Λακωνίας
Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2018
Το πέρασμα του ξωτικού
Το σούρουπο πλησίαζε γοργά.Κοίταξε για λίγο πίσω της ... Κανείς δεν φαινόταν.
Άνοιξε λίγο το βήμα της και έπειτα η ανάσα της έγινε γρηγορότερη.
Περπατούσε και το κύμα πίσω σκέπαζε τα χνάρια της. Το νερό έφτασε και έβρεξε τις άκρες του αέρινου φουστανιού της.
Άρχισε να τρέχει, οι σταγόνες απ τα δακρυσμένα της μάτια είχαν κάνει μονοπάτι και κυλούσαν πλάι στους κροτάφους της , και έπεφταν κάπου πίσω στην αμμουδιά..
Ένα γλαροπούλι ξωπίσω της θαύμασε από ψηλά τούτο το ξωτικό που έτρεχε προς την λησμονιά.
Είχε περάσει αρκετός καιρός από τότε που την είχε επισκεφτεί η αισιοδοξία..Σχεδόν την είχε ξεχάσει.
Νύχτωσε ...
Από μακριά είδε επιτέλους τον προορισμό της.
Σήκωσε το πόδι της και κάνοντας το πρώτο βήμα ανέβηκε στην ξύλινη προβλήτα.
Από πάνω της εκείνο το θαλασσοπούλι που την είχε πάρει στο κατόπι νωρίτερα.
Τώρα το βήμα της είχε γίνει τόσο αργό.. μα τόσο αργό.
Την γαλήνια εκείνη ησυχία έσπαζε μονάχα ο ήχος που έκαναν τα δάκρυά της καθώς έσκαγαν κάτω.
Είχε φτάσει στο τέρμα..
Στο πέρασμα.
Ξαφνικά ο ουρανός έγινε ποιο σκοτεινός,η θάλασσα αγρίεψε,ο αέρας άρχισε να στροβιλίζεται ολόγυρά της, την πλησίασε και την βούτηξε στα σωθικά του..Την πήρε και την σήκωσε ψηλά.κι ακόμα ποιο ψηλά..
Κι ύστερα έγινε ένα με εκείνο το θαλασσοπούλι, κι άρχισαν έναν χορό που ποτέ μου δεν ξανάδα.
Λίγο παρακάτω το κύμα έσβησε και τα τελευταία χνάρια της. Τίποτα πια δεν θύμιζε την παρουσία της σε εκείνη την αμμουδιά.
Μα τι σημασία είχε αυτό;
Είχε βρει το πέρασμα,και μόλις είχε αρχίσει την περιπλάνησή της σε άλλους κόσμους με παρέα της εκείνο το πανέμορφο θαλασσοπούλι με μάτια σαν χάντρες..
Μαζί ξεκίνησαν ετούτο το ταξίδι ... Μέχρι το επόμενο πέρασμα...
Φωτογραφία, κείμενο: Νίκος Ταμβακολόγος
Περιοχή: Κοκκινιά Λακωνίας
Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2018
Το σκιάχτρο του ονείρου
Άλλη μια νύχτα γεμάτη από ψεύτικες αλήθειες ξεκίνησε σε εκείνο το παγωμένο σκηνικό.
Ξύλινες φιγούρες άρχισαν να ορθώνονται παντού τριγύρω, αρχίζοντας την βραδινή περιπλάνηση τους.
Το σκιάχτρο έπαψε να αναπνέει για να μην προδοθεί απ το ίδιο του το χνώτο.
Έμεινε ακίνητο,χωρίς ζωή για να μην χαλάσει την μαγεία αυτής της κρύας νύχτας σε εκείνη την ακτή.
Ένα σκιάχτρο διαφορετικό από όλα τ άλλα,γεμάτο από όμορφα ανύπαρκτα συναισθήματα, ένα σκιάχτρο που δεν έμαθε ποτέ του να φοβίζει,ούτε και απόψε θα το έκανε. Ένα σκιάχτρο που γεννήθηκε μέσα στο όνειρο μιας Νηρηίδας ένα όνειρο λίγων δευτερολέπτων, όσο και ''έζησε''.
Πέμπτη 10 Μαΐου 2018
Ένα παιδί ανοίγει το παράθυρο για μια άλλη διάσταση
Ώρα 8:30 το πρωί σε μια υπέροχη Κυανή Ακτή εδώ στο Έλος Λακωνίας.
Είναι λίγες οι φορές που κάποιος θα μπορέσει να ''πετύχει'' αυτές τις συνθήκες στο όλο τοπίο,ιδίως εδώ στην Κυανή Ακτή στον Λακωνικό κόλπο που το χουμε το κυματάκι μας.
Ένας ουρανός συννεφιασμένος που άρχισε να αιμορραγεί.. Ψιχάλες στο κενό,σε ελεύθερη πτώση..
Η θάλασσα σχεδόν ακίνητη κάνει το τοπίο να μοιάζει νεκρικό.
Ο ορίζοντας πεντακάθαρος, στο βάθος σχηματίζονται τα Κύθηρα και δεξιά και αριστερά τα ''δυο πόδια'' της Μάνης και της Νεάπολης.
Δεν ήθελα να χάσω ούτε λεπτό από το να βρεθώ στο κρυστάλλινο παγωμένο νερό..
Καθώς έμπαινα λίγο δεξιά μου πρόσεξα κάτι που μου απέσπασε την προσοχή, βγήκα ξανά και κατευθύνθηκα προς τα εκεί.
Έφτασα αμέσως, και έμεινα έκπληκτος..
Αυτή η μέρα απέκτησε ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον ..
Είμαι ένας άνθρωπος που ζω και επηρεάζομαι από τις εικόνες τριγύρω μου. Πάντα θα μείνω να θαυμάσω μια εικόνα που θα μου φέρει μια ευχαρίστηση,και θα μου φέρει μαζί κι άλλες εικόνες..
Και ποιο πολλές..
Πολλές φορές μένοντας απλά κοιτάζω χωρίς καμιά σκέψη,τίποτα,μόνο ένα ευχάριστο γαλήνιο συναίσθημα από κείνα που τα νιώθεις..
Άλλες πάλι κοιτάζοντας αφήνω την φαντασία μου να καλπάσει σαν των μικρών παιδιών..
Ιστορίες και σενάρια που τις περισσότερες φορές δεν συνοδεύονται από καμιά λογική..
Εκείνο το παιδί φαντάζεται ιστορίες που κρύβουν γοργόνες που ξεβράστηκαν και έγιναν ξύλα,νεράιδες που αιωρούνται πάνω σε λίμνες,αρχέγονα πλάσματα της θάλασσας,πύλες για μια άλλη διάσταση, ιστορίες για πλοία φαντάσματα κάπου στο βάθος, αόρατα που καραδοκούν..
Λίγα μέτρα έμειναν για το σημείο που είναι αφημένο το αυτοκίνητο, και σε αυτήν την μικρή πορεία το παιδί εκείνο σιγά σιγά χάνεται,μένοντας πίσω χαμένο στην ίδια του την φαντασία..
Λίγη ώρα αργότερα ο χτύπος της πόρτας του αυτοκινήτου και το κλειδί που γυρίζει σε έχει φέρει στην πραγματικότητα. Σκέφτεσαι αυτόματα ότι πρέπει να τρέξεις να προλάβεις να κάνεις εκείνο, να φτιάξεις το άλλο, και το παράλλο και μεθαύριο αυτό και πάει λέγοντας.. Η καθημερινότητα μας.
Το βράδυ όταν ξαπλώνεις και πριν κοιμηθείς κάποιες φορές ''πιάνεις'' τον εαυτό σου να σκέφτεται εκείνο το παιδί και ταυτόχρονα εκείνο το γνωστό ανέκδοτο (πες μου Γιατρέ,για να ξέρω και εγώ πότε θα μου συμβεί αυτό ) και ξεσπάς σε χαμόγελα αυτοσαρκάζοντας σε..) Παρόλο που και εσύ σαρκάζεις τις ίδιες σου τις σκέψεις όμως, ζεις για την στιγμή εκείνη που σε κάποια από τις επόμενες ''αποδράσεις'' σου θα ξαναβρείς εκείνο το παιδί που κρύβεται μέσα σου και η φαντασία του σε συναρπάζει και σε οδηγεί στο να ''ξεφεύγεις'' και να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος..
Με αυτά και με αυτά δεν σας είπα τι ήταν αυτό που μου τράβηξε την προσοχή στο κυμοθάλασσο. ήταν ένα παλιό παντζούρι παραθύρου..Όχι ένα οποιοδήποτε όμως..
Εκείνο το παιδί μου είπε ότι τοποθετώντας το οπουδήποτε θέλεις,μπορείς ανοίγοντάς το να ταξιδέψεις μέσα στον χρόνο..
Ντρέπομαι που το λέω αλλά το δοκίμασα, φυσικά δεν έγινε τίποτα. Εκείνο το παιδί επέμενε ότι γίνεται και πως μπόρεσε και ταξίδεψε σε μια μαγική παραλία όπου τα ξύλα παίρνουν μορφή και τα βράδια ζωντανεύουν και περιπλανιούνται κάτω απ τα αστέρια στην πανέμορφη αμμουδιά..
Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 2018
Ελιά Λακωνίας.Με φόντο το χειμωνιάτικο ηλιοβασίλεμα
Παντού υπάρχει ομορφιά τριγύρω μας,στο κάθε τι..
Αν όμως ψάχνεις το κάτι παραπάνω, αυτό που από απλός θαυμασμός θα μετατραπεί σε μια εσωτερική τεράστια δροσερή ανάσα και ευχαρίστηση ανακατεμένα με ηρεμία και γαλήνη,το μόνο που χρειάζεται είναι να βρεθείς οπουδήποτε..
Την κατάλληλη όμως στιγμή.
Λίγες μέρες πριν....
#Greece #Laconia #Ελλάδα
© Nikos Tamvakologos
Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2018
Αν υπάρχει παράδεισος,νομίζω πως είδα μια γωνιά του..
Τι να περιγράψω από εκείνη την χειμωνιάτικη μέρα. Άγρια ομορφιά,λυσσαλέα θαλασσινή αύρα,και ένα βουητό απόκοσμο,φοβιστικό. Έβγαλα τα παπούτσια και περπάτησα 2 χιλιόμετρα μες στο νερό και βρέθηκα μπροστά σε αυτήν την εικόνα που δεν πίστευα. Μακάρι να μπορούσατε να το δείτε live.Ένα τεράστιο δέντρο,κλαδί εμφανίστηκε εκεί μαγικά..με περίμενε και μου συμπλήρωσε το όνειρο που ζούσα.. Πουθενά αλλού,μονάχα εδώ..
Τρίτη 16 Ιανουαρίου 2018
Κυριακή 7 Ιανουαρίου 2018
Γιατί η ζωή είναι ωραία
Πάει και αυτός ο χρόνος..
Και κάπως έτσι, με αυτά τα υπέροχα χειμωνιάτικα, ηλιόλουστα η συννεφιασμένα, πρωινά και απογευματινά πλάνα, θα αποχαιρετήσω τον χρόνο.. Με την ελπίδα ότι όσο ζω δεν θα δω να αλλάζει,να καταστρέφεται .. ο επίγειος παράδεισος μου.
Αλλά και αν κάποτε ο άνθρωπος,''ο καταστροφέας'' γεμίσει με τσιμέντο,πλαστικό και βλάψει ετούτη εδώ την ομορφιά.
Θα χαίρομαι που εκατοντάδες χρόνια μετά κάποιοι ίσως δουν την υπέροχη ομορφιά που κάποιοι δεν σεβάστηκαν,πίσω στον χρόνο...... Αν θα υπάρχει ακόμη ζωή.
Το βίντεο αφιερωμένο σε μια κοπέλα που δεν γνώριζα προσωπικά, και που ''πέταξε'' στο άγνωστο λίγες μέρες πριν...
Καλή Χρονιά με υγεία ,ευτυχία και διάθεση για ζωή..
Γιατί η ζωή είναι ωραία.
Βίντεο Νίκος Ταμβακολόγος
Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2017
Έψαξα στα μάτια για ζωή
Τετάρτη 26 Απριλίου 2017
''Δελφίνι πάνω απ τα σύννεφα''
Παραλία Αστέρι, Νότια Λακωνία 11:14 πμ
Όπως κάθε φορά έτσι και σήμερα άφησα το αυτοκίνητο κάτω από τον ευκάλυπτο, και κατέβηκα στην παραλία ..
Εδώ στην Κυανή Ακτή.
Σήμερα δεν θα περπατήσω σκέφτηκα, απλά θα κάνω το κολύμπι μου και θα φύγω..
Στην συνέχεια άλλαξα πάλι γνώμη.
Πρώτα γρήγορο περπάτημα στην ηλιόλουστη και ήρεμη ακρογιαλιά και στον γυρισμό κολύμπι.
Ξεκίνησα λοιπόν από το Έλος με προορισμό το βιβάρι και πάλι πίσω..
Ωραία η περιγραφή, ακόμη καλύτερο το ζωντανό φυσικά έτσι;
Όμως σήμερα όπως και κάποιες άλλες φορές αυτή η υπέροχη διάθεση εξανεμίστηκε..
150 μέτρα μετά την παραλία Αστερίου..
Στα 60 μέτρα το είδα και άρχισα να τρέχω προς τα εκεί,αφήνοντας ένα αυθόρμητο (όχι ρε)
Στην αρχή και πριν φτάσω κοντά πίστεψα πως είναι φώκια,
πλησιάζοντας κι άλλο είδα πως ήταν ένα δελφίνι.
Απογοήτευση.. Θλίψη, στεναχώρια.
Το κοίταξα ξανά και ξανά να δω αν έχει κάποιο χτύπημα (ορατό) Εκτός από ένα ίσιο σχίσιμο 20 εκατοστά στο κάτω μέρος και πίσω, δεν μπόρεσα να δω κάτι άλλο.
Βέβαια τις τελευταίες ώρες από ότι κατάλαβα το είχαν πλησιάσει και σκυλιά. Σε αυτό οφείλεται και η ''ζημιά'' αυτή κάτω απ τον λαιμό του. (Φαίνεται στις φωτογραφίες)
Μετά κάλεσα για ακόμη μια φορά το Λιμενικό Γυθείου, όπου και πήγαν στο σημείο λίγο μετά..
Και εγώ συνέχισα την πορεία μου πίσω, προς την Κυανή Ακτή.
Καμιά όρεξη για κολύμπι πλέον, κάθισα λίγο στην παραλία και στο μυαλό μου είχα ''υποθετικά στιγμιότυπα''
Σκεφτόμουν ότι μπορεί να έχασε την πορεία του και να βγήκε έξω, με αποτέλεσμα αυτό το υπέροχο πλάσμα να έσβησε από ασφυξία αβοήθητο..
Μετά σκέφτηκα ότι ίσως το χτύπησε κάποιο σκάφος..
Τελευταία έβαλα στο μυαλό μου την περίπτωση κάποιος να το χτύπησε με σκοπό να το σκοτώσει..
Το έβαλα τελευταίο στο μυαλό μου γιατί εξοργίζομαι και μόνο με την σκέψη αυτή..
Λίγους μήνες πριν, είχα ανεβάσει ένα βιντεάκι με ένα δελφίνι στο βάθος της Κυανής Ακτής, που έπαιζε στα νερά της..
Αυτή ήταν η τελευταία μου σκέψη σήμερα.. Εκεί.. Καθισμένος στην άμμο και κοιτάζοντας βαθιά μέσα μήπως και το ξαναδώ..
Καλό απόγευμα..



































