Παρασκευή 30 Αυγούστου 2019

Το ξεχασμένο σύννεφο πάει στον παράδεισο

Κοιτάζοντας την φωτογραφία μου ήρθε στο μυαλό εκείνο το χειμωνιάτικο δειλινό στην Νέα κοίτη,πλάι στις εκβολές του ποταμού Ευρώτα.Τα σύννεφα έρχονταν γκρίζα σκεπάζοντας την θάλασσα.Ο ήλιος είχε χαθεί πλέον πίσω από τα βουνά της Μάνης,και οι λιγοστές ακτίνες του αντανακλούσαν πάνω σε κάτι απομεινάρια από σύννεφα που ταξίδευαν μόνα,για τον παράδεισο.. 
Η θάλασσα άρχισε να φουσκώνει και καθώς το σκοτάδι θα έπεφτε, ο ήχος της θα ανακατευόταν με εκείνο το παγωμένο αεράκι που θα δυνάμωνε όσο περνούσε η ώρα, κάνοντας το μοναχικό τοπίο άγριο.

Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2019

Το τελευταίο όνειρο του ξεχασμένου παιχνιδιού που μιλούσε


Κάποια μέρα σε μια ερημική υπέροχη αμμουδιά. 
Σε κοίταξα και ξαφνικά άστραψαν δεκάδες εικόνες σαν φλας στο κεφάλι μου.

-Έδωσες πολύ χαρά σε εκείνα τα παιδιά ξέρεις..
--Τι με κοιτάς ανέβα να φύγουμε.
-Μα που να πάμε,δεν μπορείς πια.Και εγώ δεν είμαι πλέον παιδί.
--...Μια σιωπή...
-Γιατί σταμάτησες να μιλάς;
--Δεν έχει νόημα,αν δεν πιστεύεις.
-Νυχτώνει,πρέπει να φύγω..
--Φύγε, θα σε βρω στην σκέψη σου και στα όνειρά σου,θα ψάξω για εκείνο το χαμένο παιδί που κρύβεται μέσα σου..
Έφυγα...Καθώς απομακρυνόμουν γύρισα πίσω να δω ξανά και ξανά εκείνο το σκουπίδι της άμμου.
Όσες φορές κι αν ξαναπέρασα ποτέ ξανά δεν άκουσα κάτι από αυτό,έβλεπα απλά ένα άψυχο πλαστικό υπόλειμμα.
Λίγες μέρες αργότερα θάφτηκε κάτω απ την άμμο η χάθηκε μες την θάλασσα.
Μα να που απόψε τελικά ήρθε στην σκέψη μου..Ψάχνοντας για εκείνο  το παιδί που μένει κρυμμένο..Και ονειρεύεται το αδύνατον..


Τρίτη 1 Ιανουαρίου 2019

Στην άγνωστη αγαπημένη


2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς, σε συλλογίστηκα πάλι απόψε άγνωστη αγαπημένη.
Είναι λίγες οι μέρες που πέρασαν από εκείνο το σούρουπο του Δεκέμβρη.
Τότε ... Που σε είδα να τρέχεις σαν αερικό, σαν ξωτικό στην έρημη αμμουδιά.
Είναι πολλές οι στιγμές που νιώθω ότι ίσως ήσουν ένα αποκύημα της φαντασίας μου..
Αλλά νιώθω στο πρόσωπό μου το παγωμένο αεράκι εκείνης της νύχτας..
Έχουν ποτιστεί οι ίριδες των ματιών μου από την κίνηση του αέρινου ρούχου σου καθώς έτρεχες προς την λησμονιά..
Έχω αποτυπωμένη την φιγούρα σου στην άκρη της ξύλινης προβλήτας.. Στο τέρμα. Στο πέρασμα.
Σε είδα να αιωρείσαι ψηλά παρέα με εκείνο το θαλασσοπούλι που είχε μάτια σαν χάντρες..
Τελευταία ... είδα τα χνάρια σου στην άμμο καθώς τα έσβηνε το κύμα..
Δεν υπήρχε τίποτα πια από εσένα εκεί.   Μονάχα θυμάμαι....
Θυμάμαι ότι έσκυψα και χάιδεψα με τα δάχτυλά μου τα δάκρυά σου που ακόμη δεν είχαν στεγνώσει από κάτω..
Από εκείνη την μέρα έρχομαι εκεί και σε ψάχνω,περπατώ, αναζητώντας τα σβησμένα χνάρια σου..
Μάταια..
2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς και σε αισθάνομαι δίπλα μου, σε ένα παράλληλο σύμπαν..
2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς και ακόμη σε θυμάμαι..
Ακόμη.
Φωτογραφία - κείμενο: Νίκος Ταμβακολόγος
Περιοχή: Κυανή Ακτή Έλους Λακωνίας

Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2018

Το πέρασμα του ξωτικού


Το σούρουπο πλησίαζε γοργά.Κοίταξε για λίγο πίσω της ... Κανείς δεν φαινόταν. 
Άνοιξε λίγο το βήμα της και έπειτα η ανάσα της έγινε γρηγορότερη.
Περπατούσε και το κύμα πίσω σκέπαζε τα χνάρια της. Το νερό έφτασε και έβρεξε τις άκρες του αέρινου φουστανιού της.
Άρχισε να τρέχει, οι σταγόνες απ τα δακρυσμένα της μάτια είχαν κάνει μονοπάτι και κυλούσαν πλάι στους κροτάφους της , και έπεφταν κάπου πίσω στην αμμουδιά..
Ένα γλαροπούλι ξωπίσω της θαύμασε από ψηλά τούτο το ξωτικό που έτρεχε προς την λησμονιά.
Είχε περάσει αρκετός καιρός από τότε που την είχε επισκεφτεί η αισιοδοξία..Σχεδόν την είχε ξεχάσει.
Νύχτωσε ...
Από μακριά είδε επιτέλους τον προορισμό της. 
Σήκωσε το πόδι της και κάνοντας  το πρώτο βήμα ανέβηκε στην ξύλινη προβλήτα.
Από πάνω της εκείνο το θαλασσοπούλι που την είχε πάρει στο κατόπι νωρίτερα.
Τώρα το βήμα της είχε γίνει τόσο αργό.. μα τόσο αργό.
Την γαλήνια εκείνη ησυχία έσπαζε μονάχα ο ήχος που έκαναν τα δάκρυά της καθώς έσκαγαν κάτω.
Είχε φτάσει στο τέρμα..
Στο πέρασμα.
Ξαφνικά ο ουρανός έγινε ποιο σκοτεινός,η θάλασσα αγρίεψε,ο αέρας άρχισε να στροβιλίζεται ολόγυρά της, την πλησίασε και την βούτηξε στα σωθικά του..Την πήρε και την σήκωσε ψηλά.κι ακόμα ποιο ψηλά..
Κι ύστερα έγινε ένα με εκείνο το θαλασσοπούλι, κι άρχισαν έναν χορό που ποτέ μου δεν ξανάδα.
Λίγο παρακάτω το κύμα έσβησε και τα τελευταία χνάρια της. Τίποτα πια δεν θύμιζε την παρουσία της σε εκείνη την αμμουδιά.
Μα τι σημασία είχε αυτό;
Είχε βρει το πέρασμα,και μόλις είχε αρχίσει την περιπλάνησή της σε άλλους κόσμους με παρέα της εκείνο το πανέμορφο θαλασσοπούλι με μάτια σαν χάντρες.. 
Μαζί ξεκίνησαν ετούτο το ταξίδι ... Μέχρι το επόμενο πέρασμα...

Φωτογραφία, κείμενο: Νίκος Ταμβακολόγος
Περιοχή: Κοκκινιά Λακωνίας




Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2018

Το σκιάχτρο του ονείρου

Βράδιασε, το σκιάχτρο κουράστηκε και κατέβασε τα χέρια. 
Άλλη μια νύχτα γεμάτη από ψεύτικες αλήθειες ξεκίνησε σε εκείνο το παγωμένο σκηνικό.
Ξύλινες φιγούρες άρχισαν να ορθώνονται παντού τριγύρω, αρχίζοντας την βραδινή περιπλάνηση τους. 
Το σκιάχτρο έπαψε να αναπνέει για να μην προδοθεί απ το ίδιο του το χνώτο.
Έμεινε ακίνητο,χωρίς ζωή για να μην χαλάσει την μαγεία αυτής της κρύας νύχτας σε εκείνη την ακτή.
Ένα σκιάχτρο διαφορετικό από όλα τ άλλα,γεμάτο από όμορφα  ανύπαρκτα συναισθήματα, ένα σκιάχτρο που δεν έμαθε ποτέ του να φοβίζει,ούτε και απόψε θα το έκανε. Ένα σκιάχτρο που γεννήθηκε μέσα στο όνειρο μιας Νηρηίδας ένα όνειρο λίγων δευτερολέπτων, όσο και ''έζησε''.



Πέμπτη 10 Μαΐου 2018

Ένα παιδί ανοίγει το παράθυρο για μια άλλη διάσταση

Πέμπτη 10 του Μαΐου του 2018

Ώρα 8:30 το πρωί σε μια υπέροχη Κυανή Ακτή εδώ στο Έλος Λακωνίας.
Είναι λίγες οι φορές που κάποιος θα μπορέσει να ''πετύχει'' αυτές τις συνθήκες στο όλο τοπίο,ιδίως εδώ στην Κυανή Ακτή στον Λακωνικό κόλπο που το χουμε το κυματάκι μας.
Ένας ουρανός συννεφιασμένος που άρχισε να αιμορραγεί.. Ψιχάλες στο κενό,σε ελεύθερη πτώση..
Η θάλασσα σχεδόν ακίνητη κάνει το τοπίο να μοιάζει νεκρικό.
Ο ορίζοντας πεντακάθαρος, στο βάθος σχηματίζονται τα Κύθηρα και δεξιά και αριστερά τα ''δυο πόδια'' της Μάνης και της Νεάπολης.
Δεν ήθελα να χάσω ούτε λεπτό από το να βρεθώ στο κρυστάλλινο παγωμένο νερό..
Καθώς έμπαινα λίγο δεξιά μου πρόσεξα κάτι που μου απέσπασε την προσοχή, βγήκα ξανά και κατευθύνθηκα προς τα εκεί. 
Έφτασα αμέσως, και έμεινα έκπληκτος..
Αυτή η μέρα απέκτησε ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον ..
Είμαι ένας άνθρωπος που ζω και επηρεάζομαι από τις εικόνες τριγύρω μου. Πάντα θα μείνω να θαυμάσω μια εικόνα που θα μου φέρει μια ευχαρίστηση,και θα μου φέρει μαζί κι άλλες εικόνες..
Και ποιο πολλές..
Πολλές φορές μένοντας απλά κοιτάζω χωρίς καμιά σκέψη,τίποτα,μόνο ένα ευχάριστο γαλήνιο συναίσθημα από κείνα που τα νιώθεις..
Άλλες πάλι κοιτάζοντας αφήνω την φαντασία μου να καλπάσει σαν των μικρών παιδιών.. 
Ιστορίες και σενάρια που τις περισσότερες φορές δεν συνοδεύονται από καμιά λογική..
Εκείνο το παιδί φαντάζεται ιστορίες που κρύβουν γοργόνες που ξεβράστηκαν και έγιναν ξύλα,νεράιδες που αιωρούνται πάνω σε λίμνες,αρχέγονα πλάσματα της θάλασσας,πύλες για μια άλλη διάσταση, ιστορίες για πλοία φαντάσματα κάπου στο βάθος, αόρατα που καραδοκούν..
Λίγα μέτρα έμειναν για το σημείο που είναι αφημένο το αυτοκίνητο, και σε αυτήν την μικρή πορεία το παιδί εκείνο σιγά σιγά χάνεται,μένοντας πίσω χαμένο στην ίδια του την φαντασία..
Λίγη ώρα αργότερα ο χτύπος της πόρτας του αυτοκινήτου και το κλειδί που γυρίζει σε έχει φέρει στην πραγματικότητα. Σκέφτεσαι αυτόματα ότι πρέπει να τρέξεις να προλάβεις να κάνεις εκείνο, να φτιάξεις το άλλο, και το παράλλο και μεθαύριο αυτό και πάει λέγοντας.. Η καθημερινότητα μας.
Το βράδυ όταν ξαπλώνεις και πριν κοιμηθείς κάποιες φορές ''πιάνεις'' τον εαυτό σου να σκέφτεται εκείνο το παιδί και ταυτόχρονα εκείνο το γνωστό ανέκδοτο (πες μου Γιατρέ,για να ξέρω και εγώ πότε θα μου συμβεί αυτό ) και ξεσπάς σε χαμόγελα αυτοσαρκάζοντας σε..) Παρόλο που και εσύ σαρκάζεις τις ίδιες σου τις σκέψεις όμως, ζεις για την στιγμή εκείνη που σε κάποια από τις επόμενες ''αποδράσεις'' σου θα ξαναβρείς εκείνο το παιδί που κρύβεται μέσα σου και η φαντασία του σε συναρπάζει και σε οδηγεί στο να ''ξεφεύγεις'' και να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος..
Με αυτά και με αυτά δεν σας είπα τι ήταν αυτό που μου τράβηξε την προσοχή στο κυμοθάλασσο. ήταν ένα παλιό παντζούρι παραθύρου..Όχι ένα οποιοδήποτε όμως..
Εκείνο το παιδί μου είπε ότι τοποθετώντας το οπουδήποτε θέλεις,μπορείς ανοίγοντάς το να ταξιδέψεις μέσα στον χρόνο..
Ντρέπομαι που το λέω αλλά το δοκίμασα, φυσικά δεν έγινε τίποτα. Εκείνο το παιδί επέμενε ότι γίνεται και πως μπόρεσε και ταξίδεψε σε μια μαγική παραλία όπου τα ξύλα παίρνουν μορφή και τα βράδια ζωντανεύουν και περιπλανιούνται κάτω απ τα αστέρια στην πανέμορφη αμμουδιά.. 


Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *