Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2019

Το ξεχασμένο σύννεφο πάει στον παράδεισο

Κοιτάζοντας την φωτογραφία μου ήρθε στο μυαλό εκείνο το χειμωνιάτικο δειλινό στην Νέα κοίτη,πλάι στις εκβολές του ποταμού Ευρώτα.Τα σύννεφα έρχονταν γκρίζα σκεπάζοντας την θάλασσα.Ο ήλιος είχε χαθεί πλέον πίσω από τα βουνά της Μάνης,και οι λιγοστές ακτίνες του αντανακλούσαν πάνω σε κάτι απομεινάρια από σύννεφα που ταξίδευαν μόνα,για τον παράδεισο.. 
Η θάλασσα άρχισε να φουσκώνει και καθώς το σκοτάδι θα έπεφτε, ο ήχος της θα ανακατευόταν με εκείνο το παγωμένο αεράκι που θα δυνάμωνε όσο περνούσε η ώρα, κάνοντας το μοναχικό τοπίο άγριο.

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Το τελευταίο όνειρο του ξεχασμένου παιχνιδιού που μιλούσε


Κάποια μέρα σε μια ερημική υπέροχη αμμουδιά. 
Σε κοίταξα και ξαφνικά άστραψαν δεκάδες εικόνες σαν φλας στο κεφάλι μου.

-Έδωσες πολύ χαρά σε εκείνα τα παιδιά ξέρεις..
--Τι με κοιτάς ανέβα να φύγουμε.
-Μα που να πάμε,δεν μπορείς πια.Και εγώ δεν είμαι πλέον παιδί.
--...Μια σιωπή...
-Γιατί σταμάτησες να μιλάς;
--Δεν έχει νόημα,αν δεν πιστεύεις.
-Νυχτώνει,πρέπει να φύγω..
--Φύγε, θα σε βρω στην σκέψη σου και στα όνειρά σου,θα ψάξω για εκείνο το χαμένο παιδί που κρύβεται μέσα σου..
Έφυγα...Καθώς απομακρυνόμουν γύρισα πίσω να δω ξανά και ξανά εκείνο το σκουπίδι της άμμου.
Όσες φορές κι αν ξαναπέρασα ποτέ ξανά δεν άκουσα κάτι από αυτό,έβλεπα απλά ένα άψυχο πλαστικό υπόλειμμα.
Λίγες μέρες αργότερα θάφτηκε κάτω απ την άμμο η χάθηκε μες την θάλασσα.
Μα να που απόψε τελικά ήρθε στην σκέψη μου..Ψάχνοντας για εκείνο  το παιδί που μένει κρυμμένο..Και ονειρεύεται το αδύνατον..


Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2019

Στην άγνωστη αγαπημένη


2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς, σε συλλογίστηκα πάλι απόψε άγνωστη αγαπημένη.
Είναι λίγες οι μέρες που πέρασαν από εκείνο το σούρουπο του Δεκέμβρη.
Τότε ... Που σε είδα να τρέχεις σαν αερικό, σαν ξωτικό στην έρημη αμμουδιά.
Είναι πολλές οι στιγμές που νιώθω ότι ίσως ήσουν ένα αποκύημα της φαντασίας μου..
Αλλά νιώθω στο πρόσωπό μου το παγωμένο αεράκι εκείνης της νύχτας..
Έχουν ποτιστεί οι ίριδες των ματιών μου από την κίνηση του αέρινου ρούχου σου καθώς έτρεχες προς την λησμονιά..
Έχω αποτυπωμένη την φιγούρα σου στην άκρη της ξύλινης προβλήτας.. Στο τέρμα. Στο πέρασμα.
Σε είδα να αιωρείσαι ψηλά παρέα με εκείνο το θαλασσοπούλι που είχε μάτια σαν χάντρες..
Τελευταία ... είδα τα χνάρια σου στην άμμο καθώς τα έσβηνε το κύμα..
Δεν υπήρχε τίποτα πια από εσένα εκεί.   Μονάχα θυμάμαι....
Θυμάμαι ότι έσκυψα και χάιδεψα με τα δάχτυλά μου τα δάκρυά σου που ακόμη δεν είχαν στεγνώσει από κάτω..
Από εκείνη την μέρα έρχομαι εκεί και σε ψάχνω,περπατώ, αναζητώντας τα σβησμένα χνάρια σου..
Μάταια..
2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς και σε αισθάνομαι δίπλα μου, σε ένα παράλληλο σύμπαν..
2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς και ακόμη σε θυμάμαι..
Ακόμη.
Φωτογραφία - κείμενο: Νίκος Ταμβακολόγος
Περιοχή: Κυανή Ακτή Έλους Λακωνίας

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

Το πέρασμα του ξωτικού


Το σούρουπο πλησίαζε γοργά.Κοίταξε για λίγο πίσω της ... Κανείς δεν φαινόταν. 
Άνοιξε λίγο το βήμα της και έπειτα η ανάσα της έγινε γρηγορότερη.
Περπατούσε και το κύμα πίσω σκέπαζε τα χνάρια της. Το νερό έφτασε και έβρεξε τις άκρες του αέρινου φουστανιού της.
Άρχισε να τρέχει, οι σταγόνες απ τα δακρυσμένα της μάτια είχαν κάνει μονοπάτι και κυλούσαν πλάι στους κροτάφους της , και έπεφταν κάπου πίσω στην αμμουδιά..
Ένα γλαροπούλι ξωπίσω της θαύμασε από ψηλά τούτο το ξωτικό που έτρεχε προς την λησμονιά.
Είχε περάσει αρκετός καιρός από τότε που την είχε επισκεφτεί η αισιοδοξία..Σχεδόν την είχε ξεχάσει.
Νύχτωσε ...
Από μακριά είδε επιτέλους τον προορισμό της. 
Σήκωσε το πόδι της και κάνοντας  το πρώτο βήμα ανέβηκε στην ξύλινη προβλήτα.
Από πάνω της εκείνο το θαλασσοπούλι που την είχε πάρει στο κατόπι νωρίτερα.
Τώρα το βήμα της είχε γίνει τόσο αργό.. μα τόσο αργό.
Την γαλήνια εκείνη ησυχία έσπαζε μονάχα ο ήχος που έκαναν τα δάκρυά της καθώς έσκαγαν κάτω.
Είχε φτάσει στο τέρμα..
Στο πέρασμα.
Ξαφνικά ο ουρανός έγινε ποιο σκοτεινός,η θάλασσα αγρίεψε,ο αέρας άρχισε να στροβιλίζεται ολόγυρά της, την πλησίασε και την βούτηξε στα σωθικά του..Την πήρε και την σήκωσε ψηλά.κι ακόμα ποιο ψηλά..
Κι ύστερα έγινε ένα με εκείνο το θαλασσοπούλι, κι άρχισαν έναν χορό που ποτέ μου δεν ξανάδα.
Λίγο παρακάτω το κύμα έσβησε και τα τελευταία χνάρια της. Τίποτα πια δεν θύμιζε την παρουσία της σε εκείνη την αμμουδιά.
Μα τι σημασία είχε αυτό;
Είχε βρει το πέρασμα,και μόλις είχε αρχίσει την περιπλάνησή της σε άλλους κόσμους με παρέα της εκείνο το πανέμορφο θαλασσοπούλι με μάτια σαν χάντρες.. 
Μαζί ξεκίνησαν ετούτο το ταξίδι ... Μέχρι το επόμενο πέρασμα...

Φωτογραφία, κείμενο: Νίκος Ταμβακολόγος
Περιοχή: Κοκκινιά Λακωνίας




Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

Το σκιάχτρο του ονείρου

Βράδιασε, το σκιάχτρο κουράστηκε και κατέβασε τα χέρια. 
Άλλη μια νύχτα γεμάτη από ψεύτικες αλήθειες ξεκίνησε σε εκείνο το παγωμένο σκηνικό.
Ξύλινες φιγούρες άρχισαν να ορθώνονται παντού τριγύρω, αρχίζοντας την βραδινή περιπλάνηση τους. 
Το σκιάχτρο έπαψε να αναπνέει για να μην προδοθεί απ το ίδιο του το χνώτο.
Έμεινε ακίνητο,χωρίς ζωή για να μην χαλάσει την μαγεία αυτής της κρύας νύχτας σε εκείνη την ακτή.
Ένα σκιάχτρο διαφορετικό από όλα τ άλλα,γεμάτο από όμορφα  ανύπαρκτα συναισθήματα, ένα σκιάχτρο που δεν έμαθε ποτέ του να φοβίζει,ούτε και απόψε θα το έκανε. Ένα σκιάχτρο που γεννήθηκε μέσα στο όνειρο μιας Νηρηίδας ένα όνειρο λίγων δευτερολέπτων, όσο και ''έζησε''.



Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *